04. februari 2019
De postbode. We kennen hem allemaal. De welbekende man die (bijna) dagelijks op zijn fiets de o zo gewilde enveloppen, vooral als ze blauw zijn, afgeeft. Maar ook de man die vrolijk aanbelt om ons blij te maken met het zoveelste pakketje van de zoveelste webwinkel deze week. Die wij dan gretig uit zijn hand pakken, niet eens meer horen wat hij zegt, de deur dicht gooien om het pakket zo snel mogelijk open te scheuren. Voor Djero, Dex en mij heeft de postbode een hele andere betekenis. Onze...
24. juli 2017
Tonnetje rond, oververhit en met darmen vol kersen liep ze met opgeheven hoofd het ziekenhuis in. Een zeurende pijn, welke niet op een natuurlijke wijze door wilde zetten, zal worden verergerd met een of ander middeltje. Niet dat ze zenuwachtig is voor die pijn, dat niet, ze weet inmiddels uit welk hout ze gesneden is en welke pijnen ze kan doorstaan. Daarbij neemt ze de helse pijnen graag voor lief, deze baby is meer dan welkom. Meer zenuwachtig is ze voor andere substanties die haar lichaam...
12. juli 2017
Naar het schijnt gebeurd er iets in mijn ogen of met mijn ogen, zodra ik een verhaal begin te vertellen. Niet alleen zijn de woorden die ik gebruik niet zo alledaags, ook de gezichtsuitdrukkingen, handbewegingen én de fonkel in mijn ogen maken de door mij vertelde gebeurtenissen bijzonder uniek. Dit gebeurd totaal zonder intentie, blijkbaar zit dit in mijn DNA en maakt dit wie ik ben. Volgens postbode, mijn postbode, bekijk ik de wereld met fonkelende oogjes. Een Belgische verwoording van ogen...